Journeys

Na początku było zaproszenie "Przyjedźcie zaśpiewać u nas w Pantheonie".

Później gościna rzymskich filipinów, którzy zgodzili się dać nocleg w swoim Oratorium na Garbateli.

W końcu zaś, po przezwyciężeniu wielu trudności i obniżeniu kosztów do wielkości pasującej na studencką kieszeń - wyjechaliśmy.

Zasadniczo pojechała nasza schola parafialna poszerzona o kilka importowanych głosów (w sumie 17 osób). Podstawowym celem miał być występ w Pantheonie. Właśnie - miał być - bowiem ostatecznie zeszedł on na plan dalszy i okazał się wcale nie tak ważny.

Po 28 godzinach jazdy dojechaliśmy do Rzymu. Na miejscu po raz pierwszy (i nie ostatni) zderzyliśmy się z włoską organizacją. Okazało się, że z nami mieszka dodatkowe 5 osób i, niestety, nie dostaniemy trzech, lecz dwa pokoje.

Po początkowych kłopotach udało nam się w końcu wszystkim jakoś umieścić i wyszliśmy do miasta... Tu czekała nas niespodzianka. Rzym bowiem był pusty. Zaczęła się bowiem najsroższa od lat zima, którą Rzymianie nazywali znajomo brzmiącym słowem "arctico" i próbowali przeczekać, nie ruszając się z domów. Ta "arktyka" w styczniu trwała jeszcze przez pięć dni i zapewniła nam puste miasto. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że oznaczało to spadek temperatury do +6 a nad ranem (o zgrozo!) +2 lub +1 stopnia (celcjusza oczywiście). Co prawda Poznań też od paru lat nie widział prawdziwej zimy, ale my i tak czuliśmy się jak wiosną. Uciążliwy był tylko deszczyk siąpiący przez pierwsze półtora dnia, ale cóż, nie ma rzeczy doskonałych.

Wśród normalnych zajęć pielgrzymów w Rzymie czekały nas jeszcze dwa (a jak później się okazało cztery) koncerty. Poza Pantheonem w niedziele nasza schola miała również śpiewać na zaproszenie kardynała Grocholewskiego w kościele Św. Stanisława (tzw. Polskim). Oraz w sobotę (a jak się później okazało i w niedzielę) w Chiesa Nuova - kolebce filipinów i kościele, który zbudował i w którym spoczął św. Filip. Również mieliśmy wejściówki na audiencję generalną na środę w auli Pawła VI.

Od tej audiencji wszystko się zaczęło.

Ks. Tomasz Grysa, który zaprosił nas do Rzymu i postarał się o wejściówki dla nas, podpowiedział nam, że jeśli wszyscy się "sprężą" i podczas prezentacji grup zaśpiewamy w miarę dobrze - to mamy szansę, że po audiencji podejdziemy na chwilę do Ojca Świętego.

Zapowiedź ta bardzo nas ucieszyła. Wszyscy dwie kolędy i "Gaude Mater" (z wyjątkiem oczywiście mnie) ćwiczyli zapamiętale i w dzień audiencji poszłooo... niestety, tylko w eter. Występ naszej scholi sfilmowała bowiem Telewizja Watykańska i RaiUno, można go było też usłyszeć w radiu watykańskim (również w Polsce). Ale to, na czy nam najbardziej zależało - spotkanie z Ojcem Świętym było niemożliwe. Niestety, ks. prałat Peszkowski i szkoła muzyczno-baletowa z Gdańska, która miała tańczyć i śpiewać podczas audiencji, a 2 godziny przed faktem dowiedziała się, że to niemożliwe - mieli pierwszeństwo.

Ojciec Heymo rozłożył tylko ręce i powiedział:

- Jesteście jeszcze 5 dni, zadzwońcie wieczorem, może coś będzie...

Wieczorem bez większych nadziei zadzwoniłem do polskich sióstr w Watykanie. Jakież było moje zdumienie, kiedy okazało się, że siostra dostała od bp. Dziwisza następującą kartkę:

" Schola - 17 osób z Poznania - ładnie śpiewają, mają być na Mszy"

Siostra wyjaśniła mi, że chodzi o poranną Mszę św. Papieską, w której bierze udział 30 osób. Jednak zastrzegła się, że musimy zadzwonić jeszcze raz ok. 22.00, bowiem dopiero wtedy przesądza się, czy będzie ta Msza, czy nie. Po otrzymaniu tej wiadomości grupa prawie zwariowała z radości i przejęcia. Niestety okazało się że bramy raju znów zatrzasnęły się nam przed nosem - ostateczna decyzja brzmiała - Mszy św. z ludem jutro nie będzie. Co prawda siostra pocieszała nas, że jesteśmy pierwsi w kolejce i zaraz jak Papież będzie odprawiał w małej kaplicy, to... Mówiąc szczerze, niewiele nas to pocieszyło; jednak tak jak kazała siostra, codziennie wieczorem dzwoniliśmy i codziennie była ta sama odpowiedź - "Może jutro...".

W sobotę dzięki uprzejmości ks. Tomasza Grysy (który pracuje w watykańskiej nuncjaturze) poszliśmy do ogrodów watykańskich. Po drodze zajrzałem jeszcze do sióstr. Niestety, znowu nic, chociaż kazały zadzwonić za godzinę. Po jakichś 20 minutach pobytu w ogrodach watykańskich zobaczyliśmy biały samochodzik pędzący w naszym kierunku. Kiedy gwałtownie zatrzymał się koło nas, myśleliśmy, że coś przeskrobaliśmy, tymczasem wyskoczył z niego ojciec Heymo i tylko rzucił:

- O 11.00 macie być u Papieża! Chce was posłuchać.

Na nasze protesty, że w ciągu pół godziny nie zdążymy się przebrać ani nawet dojechać do naszej kwatery, powiedział tylko:

- Lepiej wejść nieubranym, niż nie wejść wcale - i pojechał...

Kiedy stawiliśmy się u niego po pół godzinie, wprowadził nas do komnat papieskich. W specjalnym korytarzu czekaliśmy na audiencję. Okazało się, że poza nami będą jeszcze... cztery osoby. Jakież było moje zdumienie, kiedy okazało się, że mijamy salę Klementyńską, gdzie zwykle odbywają się audiencje, i... następne 11 sal. Kiedy w końcu stanęliśmy ojciec Heymo powiedział, że w tej sali Papież przyjmuje głowy państw, dalej wchodzą tylko nuncjusze. Po 15 minutach nerwowego oczekiwania drzwi się otworzyły, wyszła jakaś skośnooka postać (jak się później dowiedzieliśmy - był to nuncjusz Mongolii) i kazano nam wejść. Okazało się, że Ojciec Święty był tuż za drzwiami, w niewielkim, jak na Watykan, pokoju. Z następnej pół godziny niewiele pamiętam. Były wspólne zdjęcia, potem nasza schola śpiewała Ojcu Świętemu (i z Nim) kolędy. O ile dobrze widziałem, przy "Lulajże Jezuniu" trochę zaszkliły Mu się oczy. Kilka słów zamienionych z nami, różaniec dla każdego, od nas medal - pamiątka konsekracji naszego kościoła i zapewnienie, że każdego 16 pamiętamy o Nim, jego błogosławieństwo dla nas i dla parafii... i już zaczął wychodzić. Wtedy młodzież zaśpiewała jeszcze jedną kolędę. O dziwo, Papież wrócił jeszcze, postał przy krześle i dopiero, gdy skończyli, powiedział "Szczęść Boże" i wyszedł.

Okazało się później, że zostaliśmy przyjęci na audiencji pozaprotokolarnej - czyli w pewnym sensie byliśmy prywatnymi gośćmi Jana Pawła II. Czemu to zawdzięczamy? Na pewno dużemu szczęściu i modlitwie tych, którzy zostali. Jednak nie tylko. Zadecydował ten jeden moment w auli Pawła VI, kiedy usłyszał ich Ojciec Święty i zadecydował, że chce usłyszeć ich raz jeszcze. Można więc powiedzieć, że ta audiencja została przez nich wyśpiewana. Na pewno była w tym praca i wysiłek wszystkich chórzystów. Jednak jak ktoś kiedyś powiedział: "Każdy chór to tylko zbiór mniej lub bardziej uzdolnionych indywidualności, i to dopiero dyrygent czyni z niego instrument". Tak więc audiencję tę zawdzięczaliśmy również pani Bernadecie Artym, która już trzeci rok pracuje z młodzieżą tworzącą schole i doprowadziła ją do poziomu wystarczającego papieżowi.

Następne dni nie mogły nas już niczym zaskoczyć... po występach w poniedziałek byliśmy jeszcze w katakumbach, gdzie mieliśmy Mszę św. w krypcie, w której Św. Filip otrzymał stygmat Ducha Świętego. I już trzeba było wracać.